badania.net

Victoria Medvec i Thomas Gilovich z Uniwersytetu w Cornell oraz Scott Madey z Uniwersytetu w Toledo przekonują, że niekiedy mniejsze osiągnięcia mogą być odczuwane jako większy sukces.

Na przykładzie sportowców walczących o medale, psycholodzy udowadniają, że zawodnicy, którzy mają więcej powodów do zadowolenia, czują się gorzej niż osoby, które wypadły obiektywnie gorzej.

– Podłożem takiej asymetrii jest myślenie kontrfaktyczne, czyli rozpamiętywanie niedoszłych alternatyw z kategorii: „co by było gdyby” – tłumaczy profesor Gilovich.

„Gdybanie” doprowadza do sytuacji, że srebrni medaliści czują, że stać ich było na lepszy wynik, bo w perspektywie mieli możliwość zdobycia medalu złotego, podczas gdy medaliści brązowi w perspektywie mieli nie zdobycie żadnego wyróżnienia, więc brązowy medal jest w pełni satyfakcjonujący.

“Srebrni medaliści czują, że „stracili szansę na złoto”

W jednym z serii trzech badań, naukowcy pokazywali 20 studentom zdjęcia sportowców z olimpiady letniej w Barcelonie z 1992 roku, w momencie zakończenia konkurencji i dekoracji medalowej (medali srebrnych lub brązowych). Zadaniem sędziów było oszacować reakcję emocjonalną sportowców. Zgodnie z przewidywaniami naukowców, studenci oceniali, że bardziej szczęśliwi byli zdobywcy medalów brązowych, niż srebrnych.

Srebrni medaliści czują, że „stracili szansę na złoto”, podczas gdy zajmujący trzecie miejsce czują, że „zdobyli” brązowy medal (choć oczywiście po drodze również stracili szansę zarówno na złoto, jak i na srebro). Miejsce bliskie najlepszemu to szczególne wyróżnienie.

– Ten efekt nie jest specyficzny jedynie dla szans na olimpijskie medale. Przykładów zastosowania tej dysproporcji jest więcej – komentują badacze. -Student, który otarł się o piątkę i otrzymał cztery plus będzie prawdopodobnie mniej szczęśliwy niż ten, któremu udało się „wyciągnąć” jedynie na czwórkę. Badania opublikował przegląd Journal of Personality and Social Psychology.