Co mówią geny Żydów

Grupy Żydów żyjące na Bliskim Wschodzie i w Europie mają wspólne genetyczne korzenie. Ich najbliższymi krewniakami są zaś Palestyńczycy, Druzowie i Beduini, a w Europie mieszkańcy Włoch.

Takie wyniki przyniosły analizy genetyczne, które naukowcy z USA i Izraela przeprowadzili korzystając z genów aż 237 osób z 7 wspólnot żydowskich żyjących w Iranie, Iraku, Włoszech, Grecji, Turcji, Syrii i środkowo-wschodniej Europie (Aszkenazyjczycy). Geny te badacze porównywali z danymi o DNA nieżydowskich mieszkańców tych terenów zgromadzonymi w ramach Human Genome Diversity Project.

Analizy obaliły m.in. hipotezy, że wschodnioeuropejscy Żydzi byli potomkami Chazarów – ludu z okolic Morza Kaspijskiego, którego część przeszła na judaizm we wczesnym średniowieczu. W rzeczywistości Aszkenazyjczycy mają te same cechy genetyczne, co Żydzi z innych regionów.

Z badanych wspólnot żydowskich największą genetyczną odmiennością charakteryzują się te z Iraku i Iranu. Zdaniem badaczy ich genetyczne rozdzielenie od wspólnot zachodnich nastąpiło około 2500 lat temu. Data ta pasuje do okresu tzw. niewoli babilońskiej, gdy znaczna część izraelskich Żydów została wysiedlona do Babilonii. Genetycy podkreślają jednak, że datowanie w oparciu o geny jest bardzo niepewne.

Wyniki badań opublikowano w “American Journal of Human Genetics”