Neurobiologia

Tajemnicza planum temporale

Planum temporale to struktura mózgowa, która od dawna fascynuje neurobiologów. Czym tym razem nas zaskakuje? Neurobiolodzy na łamach Annals Of the New York Academy Of Sciences opisują swoje zdumiewające odkrycia!

Planum temporale to trójkątny obszar w dolnej części płata skroniowego. Interesującym faktem jest asymetria tego regionu, która występuje praktycznie u każdego. Zwykle planum temporale jest nieco większe w lewej półkuli. Jak wynika z dotychczasowych doniesień naukowych, ta część mózgu wykazuje szczególną asymetrię u muzyków.

Martin Meyer, Stefan Elmer i Lutz Jancke z Uniwersytetu w Zurychu dokonali dokładnej analizy badań, przeprowadzonych na temat tego obszaru, aby ocenić, czy planum temporale pełni szczególną rolę także w innych procesach mózgowych. Do tej pory planum temporale rozpatrywano raczej w kontekście braku jego asymetrii, co wiązano z dysleksją i chorobami psychicznymi. Nowe badania pokazują jednak niezbicie, że obszar tej części mózgu odpowiada także w dużej mierze za postrzeganie mowy i dźwięków.

Przegląd dowodów

W badaniach Jancke badani wysłuchiwali bodźców akustycznych, będąc jednocześnie poddanym fMRI. Eksperyment ukazał aktywację dolnej części płata mózgowego. Badania Zaehle składały się z prezentowania ochotnikom dźwięków będącym sylabami, lub szumem: mieli oni je prawidłowo rozpoznać i skategoryzować. fMRI wykazał, że podczas procesu rozpoznawania uaktywniało się właśnie planum temporale, konkretnie jego lewopółkulowy obszar. Ta część jest szczególnie fascynująca: w badaniach Ohnishi, uaktywniała się, gdy wysoko wykwalifikowani muzycy słuchali dźwięków pianina.

Dodatkowo badacze odkryli, że muzycy – a więc osoby posiadające wyraźną asymetrię tego regionu – zdecydowanie lepiej radzą sobie w zadaniach językowych. W porównaniu do osób nie mających nie wspólnego z muzyką, badani po treningu muzycznym o wiele lepiej rozwiązywali zadania językowe. Wszystko to wskazuje na fakt, że trening i zdolności muzyczne mogą wpłynąć na nasze możliwości językowe. Z pewnością związek muzyki i umiejętności lingwistycznych będzie tematem kolejnych dociekliwych badań neurobiologów. Kto wie, może za jakiś czas będziemy z zapałem uczyć się gry na gitarze, by stać się wirtuozem słowa!

Więcej informacji:
Meyer, M., Elmer, S., & Jancke, L. (2012). Musical expertise induces neuroplasticity of planum temporale. Annals Of the New York Academy Of Sciences, 1252, 116-123.
(C) zdjęcie Allan Ajifo
Print Friendly

O autorze

Monika Mazurkówna

Absolwentka neurokognitywistyki i psychologii klinicznej w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie. Interesuje się neuroplastycznością i neurobiologicznym podłożem różnic indywidualnych i zaburzeń rozwojowych. Oprócz nauki, zajmuje się literaturą; publikowała w Zeszytach Poetyckich, Kwartalniku Artystycznym "sZAFa" i kilku innych pismach poetyckich. Mieszka w Krakowie. Lubi egzotyczne herbaty i Boya George'a.

  • Mnie by ciekawiła bardziej korelacja pomiędzy rozmiarem PT i stopniem „umuzykalnienia” danego osobnika a jego zdolnościami matematycznymi. Oczywiście najistotniejsze jest by wykazać czy rozmiar PT jest przyczyna czy skutkiem, takich a nie innych zdolności osobniczych.