Katarzyna Miazek

Czy seksualizacja postaci w grach video szkodzi obrazowi własnego ciała?

Technologia najnowszych gier pozwala nam dowolnie modyfikować wygląd postaci, którą gramy. Niemal każdy szczegół ciała może być dostosowany bez ograniczeń biologii, fizjologii czy grawitacji. W grach, w których postacie są już dla nas zaprojektowane awatary kobiece, nawet wojowniczki potrafią mieć bardzo skąpe stroje, podkreślające ich walory. Mężczyźni natomiast częściej są widywani w pełnej zbroi. Oczywiście wygląd postaci zazwyczaj nie przekłada się na jej grywalność i ozdobne, lecz skąpe szaty potrafią zapewnić kobietom w grach taką samą ochronę jak pełna zbroja mężczyznom. Czy takie przedstawianie kobiet w grach ma inne mniej widoczne koszty? Na przykład czy wpływa negatywnie na ich postrzeganie siebie? 

Wystawienie się na przeciwstawne poglądy w mediach społecznościowych nie zmniejsza polaryzacji

Polaryzacja społeczeństwa - hasło, które osoby interesujące się życiem społecznym słyszą regularnie. To groźnie brzmiące hasło wydaje się być rosnącym problemem. Po części jest za to obwiniany internet, który według niektórych sprzyja formowaniu się baniek informacyjnych i rozprzestrzenianiu nieprawdziwych, sensacyjnych informacji zwanych fakenewsami. Jako rozwiązanie podawane jest otwarcie się na poglądy „drugiej strony” politycznej i wyjście poza swoją bańkę. Czy jednak narracje, które tworzymy wokół wpływu internetu na opinie społeczne znajdują potwierdzenie w praktyce? 

Jak oszczędzać pieniądze? Najlepiej po swojemu!

Przy rosnącej inflacji i niepokojach związanych z trwającą pandemią możliwe, że pomyśleliście o zmniejszeniu wydatków. Równocześnie wiele internetowych guru od finansów oferuje swoją pomoc chwaląc się własnymi osiągnięciami. Jakich strategii powinniśmy używać, aby skutecznie oszczędzać pieniądze? Jak się okazuje najskuteczniejsze będą strategie wymyślone przez Was samych!

Badaczki Johanna Peetz oraz Mariya Davydenko z Carleton University zbadały jakie strategie będą najskuteczniejsze do osiągnięcia finansowych celów uczestników badania. Swoje wyniki opublikowały na łamach Journal of Experimental Social Psychology.

Czy agresywne gry VR prowokują do agresji?

Wirtualna rzeczywistość, która kiedyś była tylko marzeniem pisarzy Sci-Fi, teraz może być rozrywką w zaciszu domowym. Nowe platformy będące coraz tańsze i ogólnodostępne otwierają nas na nowe doświadczenia, a przed badaczami otwierają nowe pola do eksploracji i nowe pytania, na które można odpowiedzieć. Jednym ze znanych od wielu lat pytań jest, jaki wpływ mają gry komputerowe na agresję? Jest to pytanie szczególnie ważne dla rodziców dzieci, które chętnie wolne chwile spędzają przed ekranem komputera lub w goglach VR grając w coraz to nowsze edycje wirtualnej rozrywki.

Ucieczka z pułapki utopionych kosztów

Pułapka utopionych kosztów opisuje sytuację, w której kontynuujemy jakieś działanie, mimo tego, że jest ono dla nas niekorzystne ze względu na koszta, które już do tej pory poświęciliśmy. Przykładowo obejrzenie nudnego filmu do końca, bo zapłaciliśmy już za bilety i popcorn w kinie lub trwanie w spadającej na wartości inwestycji, bo już tyle pieniędzy w nią włożyliśmy. Ten błąd poznawczy sprawia, że podejmujemy decyzje, które mogą być dla nas mniej korzystne. Po co tracić kolejną godzinę życia w kinie, skoro już i tak straciliśmy pieniądze wybierając nudny film?

Dzieci nadają innym ludziom mniejszy priorytet, niż dorośli

Zwierzęta pełnią wiele ważnych ról w życiu człowieka. Wykorzystujemy je do produkcji jedzenia, ubrań, czasem nawet ozdób naściennych, a równocześnie są naszymi kompanami w domu. Nie licząc wegan, wydaje się, że cierpienie zwierząt jest ludziom obojętne, jeżeli służy wyższym celom. Jednym z wyjaśnień może być to, że po prostu preferujemy swój gatunek. Zgodnie z tym, mamy prawa chroniące życie i zdrowie ludzkie bardziej, niż życie i zdrowie zwierząt. Czy przekonanie, że życie ludzkie jest bardziej wartościowe od życia zwierzęcia jest czymś, z czym się rodzimy? 

Kogo poświęcimy dla większego dobra?

Czy ktoś już ma dosyć dylematów z pędzącymi wagonikami? Psychologowie społeczni niekoniecznie. Dylemat wyboru między poświęceniem jednej grupy dla uratowania jednostki, widoczny jednak jest nie tylko w dyskusjach społecznych, ale również w codziennych wydarzeniach. Pewne jednostki jest nam poświęcać szczególnie łatwo, zaś inne chcemy chronić od niebezpieczeństwa za wszelką cenę. Jakimi zasadami kierujemy się, gdy myślimy o poświęceniu ludzi, a jakimi, gdy myślimy o poświęcaniu zwierząt?

Przy użyciu scenariuszy podobnych do klasycznego dylematu wagonika, zespół Luciusa Cavioli z Harvardu i Uniwersytetu w Oxfordzie badał czy, podobnie jak w przypadku ludzi, uznajemy, że niewłaściwe jest poświęcić pojedyncze zwierzęta dla dobra większej liczby zwierząt tego samego gatunku. Swoje odkrycia opublikowali w Journal of Experimental Psychology: General. W ramach aż 10 eksperymentów sprawdzano, w jakim stopniu ludzie uznają za moralnie akceptowalne poświęcenie mniejszej ilości zwierząt dla dobra większej ilości zwierząt i jak to wygląda w porównaniu do ocen tych samych wariantów decyzji z udziałem ludzi. Uczestnikom badań przedstawiono różne (zwykle hipotetyczne) dylematy moralne, które polegały na krzywdzeniu zwierząt lub ludzi, aby zapobiec krzywdzie większej liczby zwierząt lub ludzi. Po czym poproszono uczestników o osąd moralny takiego postępowania. Przykładowo w jednym z dylematów uczestnicy czytali o nagłej epidemii rzadkiego wirusa, który zaatakował małe miasteczko. Jeżeli uczestnik nic nie zrobi, wirus zabije 100 świń (lub innych istot). Jedynym sposobem na ich uratowanie jest zainfekowanie 10 zdrowych świń (które inaczej by nie zginęły) w celu zidentyfikowania szczepionki, która może być stosowana w celu zapobiegnięciu rozprzestrzeniania się wirusa i tym samym zabiciu pozostałych 100 świń. Innymi słowy, czy należy poświęcić życie 10 zdrowych świń dla dobra 100 świń? 

Kłamstwo w służbie szczerości

Pewnie chciałbyś, żeby Twoi znajomi mieli o Tobie dobre zdanie. Jak pokazać innym, że jesteśmy szczerą osobą? Pewnie najlepiej jest mówić prawdę. A gdy prawda jest zbyt piękna, żeby była prawdziwa? Czy wtedy, paradoksalnie, sprawimy lepsze wrażenie kłamiąc, niż będąc szczerym?

 Wyobraź sobie, że idealnie napisałeś egzamin, dostałeś 100% punktacji, po czym wykładowca zgubił egzaminy całej grupy! Prosi was, żebyście szczerze podali swoje wyniki. Możesz pomyśleć, że jeżeli powiesz, że dostałeś 100% wykładowca ci nie uwierzy a klasa pomyśli, że kłamiesz, aby dostać najlepszą oceną. Nad takimi sytuacjami pochylili się Shoham Choshen-Hillell, Alex Shaw oraz Eugene M. Caruso z The Hebrew University of Jerusalem. Artykuł z wynikami ich badań opublikowano w 2020 roku w czasopiśmie Journal of Experimental Psychology: General.

Kiedy religia ułatwia złe zachowania?

Motywowani religią ludzie robią wiele dobrego: działają charytatywnie, organizują zbiórki, bezinteresownie pomagają potrzebującym. Z drugiej strony, również w imię religii wybuchają wojny a głęboko religijni ludzie przeprowadzają ataki terrorystyczne. Religia zazwyczaj daje zestaw jasnych reguł, wedle których ludzie mają postępować. Wierzący otrzymują jasne podpowiedzi, jakiego rodzaju zachowania nie są akceptowane. Religia naucza co jest moralne a co nie. Część ludzi uważa wręcz, że religia jest podstawą bycia moralnym człowiekiem (Pew Research Center, 2020). Czy jednak religijność zawsze podpowiada ludziom najwłaściwsze zachowanie?

Czy radykalizm ogranicza skuteczność protestu?

Na przestrzeni ostatnich lat obserwowaliśmy liczne grupy walczące o swoje prawa. Organizowano strajki klimatyczne; lekarze, nauczyciele i górnicy walczyli o lepsze warunki pracy, głośne medialnie protesty Black Lives Matter w USA oraz niedawne strajki kobiet w Polsce. Aktywiści walczący o swoje cele mają do wyboru różne strategie - kampanie informacyjne, petycje, demonstracje i protesty. Głośne, radykalne protesty skupiają na sobie uwagę, ale czy zjednują sobie zwolenników?

Strajki, na których dochodzi do radykalnych działań mogą być skuteczne w wywieraniu bezpośredniej presji na instytucje (Biggs & Andrews, 2015). Takie inicjatywy cieszą też większym zainteresowaniem mediów (Sobieraj, 2010). Jednocześnie mogą się też spotkać z krytyką ze strony społeczeństwa. Naukowcy z Uniwersytetu w Toronto: Matthew Feinberg, Robb Willer i Chloe Kovacheff postanowili zbadać odbiór radykalnych i mniej radykalnych form protestów. Zadali sobie pytanie czy zachowania protestacyjne postrzegane jako szkodliwe dla innych i destrukcyjne mogą wpływać na poparcie dla całego ruchu społecznego? Artykuł z wynikami ich badań został opublikowany w 2020 roku w Journal of Personality and Social Psychology.