Gdy więcej znaczy mniej

Victoria Medvec i Thomas Gilovich z Uniwersytetu w Cornell oraz Scott Madey z Uniwersytetu w Toledo przekonują, że niekiedy mniejsze osiągnięcia mogę być odczuwane jako większy sukces. Na przykładzie sportowców walczących o medale, psycholodzy udowadniają, że zawodnicy, którzy mają więcej powodów do zadowolenia, czuję się gorzej niż osoby, które wypadły obiektywnie gorzej.

“Podłożem takiej asymetrii jest myślenie kontrfaktyczne, czyli rozpamiętywanie niedoszłych alternatyw z kategorii:co by było gdyby” - tłumaczy profesor Gilovich. “Gdybanie” doprowadza do sytuacji, że srebrni medaliści czują, że stać ich było na lepszy wynik, bo w perspektywie mieli możliwość zdobycia medalu złotego, podczas gdy medaliści brązowi w perspektywie mieli nie zdobycie żadnego wyróżnienia, więc brązowy medal jest w pełni satysfakcjonujący.

W jednym z serii trzech badań, naukowcy pokazywali 20 studentom zdjęcia sportowców z olimpiady letniej w Barcelonie z 1992 roku, w momencie zakończenia konkurencji i dekoracji medalowej (medali srebrnych lub brązowych). Zadaniem sędziów było oszacować reakcję emocjonalną sportowców. Zgodnie z przewidywaniami naukowców, studenci oceniali, że bardziej szczęśliwi byli zdobywcy medali brązowych, niż srebrnych.

"Ten efekt nie jest specyficzny jedynie dla szans na olimpijskie medale. Przykładów zastosowania tej dysproporcji jest więcej" - komentują badacze - "Student, który otarł się o piątkę i otrzymał cztery plus będzie prawdopodobnie mniej szczęśliwy niż ten, któremu udało się "wyciągnąć" jedynie na czwórkę."