Cukier - brązowe nieporozumienie

Cukier powszechnie uznawany za używkę co roku produkowany jest na świecie w ilości ponad 130 milionów ton. Około 30% tej ilości trafia do naszych kuchni jako produkt codziennego użytku. Powszechnie wiadomo, że zbyt duże spożycie cukru szkodzi zdrowiu. Wiele osób uważa, że zamieniając „biały kryształ” na brązowy czy trzcinowy wybiera zdrowszy produkt.

Buraczany czy trzcinowy?

W Polsce cukier trzcinowy ciągle uważany jest za bardziej ekskluzywny i zdrowszy, głównie przez swoją cenę, mimo że stanowi ponad 70% światowej produkcji. Europejczycy jeszcze słodzili herbatę miodem kiedy w Indiach 3000 lat temu ruszyła pierwsza produkcja czystego cukru. Jedyna różnica pomiędzy cukrem trzcinowym a buraczanym jest taka, że pochodzi z dwóch różnych roślin. Proces otrzymywania również nieco się różni, jednak efektem końcowym jest ten sam produkt - sacharoza o jak najwyższej czystości. Zawartość sacharozy w białym cukrze spożywczym nie może być niższa niż 99,7% i nie ma znaczenia czy została pozyskana z trzciny czy buraka.

Dlaczego ludzie wierzą w dziwne rzeczy?

Uczymy się dostrzegać relacje przyczynowo-skutkowe wszędzie tam gdzie zdarzenia ze sobą współwystępują. Zazwyczaj prowadzi to do poprawnych wniosków i przyspieszenia percepcji. Niestety, czasami ta przypadłość skutkuje przecenianiem znaczenia współwystępowania zdarzeń, których relacja wynika jedynie z przypadku. Dlaczego ludzie wierzą w rzeczy, których nie ma? Dlaczego ludzie widzą rzeczy, których nie ma? Sceptyk Micheal Shermer (kierujący stroną sceptics.com) w 13 minutowym wykładzie bogato ilustruje koneksjonistyczną naturę funkcjonowania ludzkiego umysłu.

Déjà vu

Mieliśmy zajęcia z gimnastyki w przedszkolu. Dziewczynka na tle okna ćwiczyła pajacyki. Spojrzałem na nią i dotarło do mnie dziwne uczucie, że przecież już raz widziałem tę postać, już raz przeżyłem identyczną sytuację. Jako mały chłopiec nie przywiązałem jakoś znacznej wagi do tego dziwnego przeżycia. Teraz jednak, wspominając swoje pierwsze déjà vu, nie mogę opanować swojej ciekawości. Co dokładnie kryje się za tym doświadczeniem? Co je powoduje, czy coś ono oznacza? Czym jest déjà vu?

Molekuła Miesiąca – musztardowa broń

Ypres to niewielkie belgijskie miasteczko w Zachodniej Flandrii o długiej, długiej historii. Pierwsze wzmianki o nim sięgają pierwszego wieku p.n.e. Rozwijało się prężnie w średniowieczu dzięki handlowi prowadzonemu z Anglią. Do historii przeszło jednak dzięki spustoszeniu, jakie dokonało się w nim w czasie pierwszej wojny światowej. A w ludzkiej świadomości nazwa Ypres została utrwalona w sposób najokrutniejszy – w nazwie morderczego iperytu…

W czasie tej wojny Ypres było miejscem czterech bitew. W czasie drugiej z nich, po której miasto przejęli Niemcy, wojska Rzeszy po raz pierwszy użyły gazów bojowych na froncie zachodnim. W czasie trzeciej bitwy o Ypres, w trakcie której miasto próboway odzyskać wojska Ententy, Niemcy po raz pierwszy użyły gazu musztardowego – nazwanego później od nazwy miasta iperytem. Bitwa ta, chociaż wygrana przez Ententę, była pyrrusowym zwycięstwem: zdobyła ona zaledwie kilka dodatkowych kilometrów wgłąb linii nieprzyjaciela, lecz miasto zostało niemalże zrównanie z ziemią przez ostrzał artyleryjski, zaś po obu stronach frontu w trakcie trwającej ponad dwa miesiące bitwy zginęło blisko pół miliona osób.

Możesz mieć problem z rozwiązaniem tej zagadki

Zadanie zostało stworzone przez Petera Cathcarta Wasona, amerykańskiego psychologa poznawczego. W latach 60. Wason wykorzystał je do przeprowadzenia pewnego eksperymentu. Wyniki pozwoliły odkryć nieznany dotąd w psychologii „efekt”. Za nim jednak odkryjemy jego tajemnice, zapraszamy do podjęcia wyzwania Wasona.

Zadanie jest bardzo proste. Na dole znajdują się trzy liczby, utworzone w oparciu o pewną regułę. Twoim zadaniem jest ją odkryć. Do wykorzystania zawsze masz trzy dowolne liczby. Możesz testować je tak długo, aż będziesz pewien/pewna jak to reguła.

Kosmici uratowali Świat

Ponad pół wieku temu młody adept psychologii Leon Festinger z Uniwersytetu Stanforda wraz z dwójką współpracowników wkupił się w łaski grupy osób przekonanych, że Świat skończy się 21 grudnia. Choć Świat nadal istnieje to doświadczenia zebrane w trakcie tej obserwacji zainspirowały rzesze psychologów do przeprowadzenia ponad trzech tysięcy badań poświęconych zagadnieniu dysonansu poznawczego i samousprawiedliwiania.

Festinger inflitrował sektę, której liderka (o pseudonimie Pani Keech) twierdziła, że tylko jej członkowie będą uratowani przed zagładą 21 grudnia za pomocą statków kosmicznych transportujących wyznawców w bezpieczne miejsce. Liderka sekty, jak to zwykle bywa, silnie uzależniła swoich wyznawców od głoszonych objawień i wielu z nich porzuciło pracę, rozdawało swój majątek i wydawało ostatnie oszczędności oczekując końca Ziemi jaką znali (ostatecznie kto potrzebowałby ziemskich dolarów w Kosmosie?). Pozostali samotnie pogłębiali się w rezygnacji w oczekiwaniu nieuchronnego końca.

Już 500 osób wie więcej! Dołącz do nich!

Stało się! Właśnie dołączył do nas 500 fan na Facebook’u. Jako, że apetyt rośnie w miarę jedzenia, czekamy na kolejne 1oo osób, które będa chciały dowiedzieć się więcej. Oczywiście ciągle staramy się aby prezentowane treści były najciekawsze. Zachęcamy Was do korzystania z możliwości Sugester’a (zakładka po prawej stronie). Dzięki Waszym uwagom i propozycjom dowiemy się jak ulepszyć stronę.

Tym na czym zależy nam najbardziej jest rzetelność. Dokładamy wszelkich starań aby prezentowane wyniki badań pochodziły z wiarygodnych i prestiżowych czasopism naukowych ( Science, Nature, Psychological Science, Journal of Experimental Social Psychology, Evolution and Human Behavior i wiele innych), których publikacje tworzą najnowszą naukę. Potwierdzeniem naszej pracy jest pozytywne przejście weryfikacji największego międzynarodowego agregatora naukowych treści - Research Blogging.

Tak to się robi na zachodzie

Nasz serwis oficjalnie dołączył do międzynarodowego grona blogów naukowych. Research Blogging jest agregatorem treści, które opierają się na rzetelnych i sprawdzonych źródłach naukowych – tak zwanych peer-reviewed articles.

Wszystkie posty pojawiające się na researchblogging.org muszą spełniać szereg narzuconych kryteriów. Z tego powodu zmienił się sposób cytowania materiałów źródłowych. Dzięki temu po kliknięciu myszą możecie zapoznać się z abstraktem oraz szczegółami publikacji, a jeśli artykuł jest darmowy przeczytać całość.

Wpisy z badania.net opublikowane na Research Blogging oznaczone będą specjalną ikonką obok “Więcej informacji” na końcu tekstu. Pomyślnie zakończony proces weryfikacji przez edytorów Research Blogging potwierdza jedynie, że robimy co w naszej mocy aby prezentowane treści były nie tylko ciekawe, ale również wiarygodne i rzetelne.

Menstruacyjny cyrk

Zespół napięcia przedmiesiączkowego (ang. PMS – premenstrual syndrom) jest przedmiotem nie tylko niewybrednych żartów, ale ciągłej debaty naukowców wielu dziedzin. Powszechnie uważany jest za jednostkę chorobową jednak spora część lekarzy jest zdania, że to zwyczajne objawy normalnego cyklu miesiączkowego.

Klasyfikacja i diagnoza

PMS jest zaklasyfikowany w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych (ICD-10) jako jedno z wielu Niezapalnych Zaburzeń Żeńskiego Narządu Rodnego. Nie ma jednak technik diagnostycznych, które pozwalałyby go jednoznacznie zdiagnozować.

Lobotomia zakazana

Jej propagatorzy mieli nadzieję, że stanie się tak popularna jak wizyty u dentysty i będzie ją można przeprowadzać w każdym domu, bez udziału lekarza specjalisty. Terapia ta stosowana była tak w przypadku ciężkiej schizofrenii jak i niestosownego zainteresowania płcią przeciwną. Czy nawet po prostu niesłuchania się rodziców? Zapraszamy do zapoznania się z krótką historią lobotomii.

António Caetano de Abreu Freire Egas Moniz - portugalski psychiatra i neurochirurg przysłużył się wielce dzisiejszej nauce. Moniz wymyślił stosowane do dziś rentgenowskie obrazowanie mózgu metodą środka kontrastującego. Jednak nie tym odkryciem zyskał największą popularność. W 1936 roku przeprowadził pierwszy zabieg wywiercenia dziury w czaszce i odcięcia płatów kory czołowej od międzymózgowia przez wstrzyknięcie alkoholu do łączącej te dwa miejsca tkanki. Operacja miała pomóc w leczeniu depresji, lęku, pobudzenia. Tak “naprawiona” prostytutka nie potrafiła powiedzieć ile ma lat, ani gdzie się znajduje. Trafiła do ośrodka dla psychicznie chorych i została zapomniana. Moniz uznał jednak, że może to być operacja przydatna i kontynuował badania. Kolejne próby nie były jednak zbyt owocne i sam specjalista musiał być świadomy, że pozytywne skutki tej terapii są złudne. Wyobraźcie sobie jego minę gdy się okazało, że to właśnie za wymyślenie tego zabiegu otrzymał w 1949 roku nagrodę Nobla.